یکشنبه 27 عقرب، 1397

رئیس امنیت ملی پشت درهای بسته به نمایندگان مجلس چه گفت؟!

نویسنده: یوسف نیکزاد

رئیس جمهور محمد اشرف غنی در فریفتن مردم و استفاده مقطعی از توده‎ها یکی از شاهکارهای خلقت بشمار می‎رود. اگر نتوان در مورد او مقوله‎ی «مکارترین سیاست‎مدار کشور» را به کار برد، به راحتی می‎توان گفت که او مهارت «استفاده ابزاری از مردم» را در هر شرایطی خوب بلد است و توانایی آن را دارد که باتحریک احساسات مردم و بازی باکلمات، نفسگیرترین بازی‎های سیاسی و پیچیده‎ترین معضلات اجتماعی را به نفع خود تغییرد داده مدیریت کند.

هنوزهم مردم افغانستان بخاطر دارند که او در دوران انتخابات با چه شور وشعفی پنج حلقه سیاست خارجی تکت انتخاباتی خود را برای هوادارانش تشریح ‎کرده و استدلال می‎کرد که گِره کور جنگ در افغانستان را با دیپلماسی و مصالحه باز می‎کند. همه شاهد هستیم که در آن زمان محراق تمام این پنج حلقه‎ی سیاست خارجی غنی را داشتن رابطه نیک و همکاری‎های اقتصادی، سیاسی و امنیتی با کشورهای مختلف ازجمله کشورهای منطقه تشکیل می‎داد.

آیا واقعا رئیس جمهور غنی با مردم افغانستان صادق است و آنچه را در دوران انتخابات گفته بود در پی اجراء آن است یا برای گرفتن رأی و فریفتن مردم فقط شعار داده بود؟ مطالعه عملکرهای رئیس جمهور غنی در بخش سیاست خارجی در سه سال و اندی دوران ریاست جمهوری اش این واقعیت تلخ را می‎نمایاند که او هم مردم افغانستان و هم کشورهای همسایه را در دوران کمپاین انتخابات ریاست جمهوری فریب داده و اغفال کرده است. سیاست شعاری-اعلانی رئیس جمهور غنی ایجاب می‎کرد که او پس از به قدرت رسیدن، روابط نیک سیاسی و اقتصادی را با کشورهای همسایه تأمین کرده و نسبت به هیچ‎یکی از همسایه‎ها اقدامات خصمانه اتخاذ نکند. حالا، دیده می‎شود که در عمل چنین نشده است، غنی و حلقه امنیتی اطراف او شدیدا درگیر منازعات منطقوی شده و افغانستان را در بدترین وضعیت جنگی ممکن قرار داده است.

همه روزه ده‎ها سرباز ارتش کشور بگونه فجیع توسط تروریستان وابسته به استخبارات منطقوی و جهانی به شهادت می‎رسند، ولسوالی‎ها یکی پی‎دیگری سقوط می‎کنند، جرائم جنایی قتل و کشتار افزایش یافته، جوی‎های خون جاری است و کشور عملا به مسلخ تمام عیار مبدل شده است. نگارنده به این باور است که تمام این تیره روزی‎های مردم افغانستان محصول سیاست خارجی غنی و تیم امنیتی همراه او است. اگر غنی در منازعه «ایران-عربستان» جانب ریاض را نمی‎گرفت، اگر رئیس جمهور غنی در رقابت «هند-پاکستان» جانب دهلی نو را نمی‎گرفت و اگر رئیس جمهور غنی در بحرانی‎ترین مقطع زمانی -دوران احیای جنگ سرد- بین «روسیه-ناتو و آمریکا» جانب غرب را نمی‎گرفت، یقینا که وضع امنیتی افغانستان تا به این اندازه وخیم نمی‎شد و هر روز اینگونه مادران و پدران بخاطر شهادت فرزندانشان در صفوف ارتش، گلم عزا پهن نمی‎کردند.

پارلمان رئیس امنیت ملی را بخاطر افزایش انفجارها، سقوط ولسوالی‎ها و قدرت گرفتن داعش و سایر گروه‎های تروریستی استجواب کرده بود و می‎خواستند به عنوان نمایندگان واقعی مردم افغانستان بدانند که تیم امنیتی و دستگاه دیپلماسی حکومت کنونی چرا مردم افغانستان را اینگونه به تیره بختی و سیه روزی گرفتار شده‎اند(؟)! این حق مردم افغانستان است که جواب این چرا و هزار چرای دیگر را که بر سرنوست و زندگی رومزه‎شان تأثیر دارد را بدانند. چرا رئیس امنیت ملی در اجلاس ولسی‏‎جرگه برای پاسخ گفتن به این چرا درخواست جلسه سری کرد و مردم افغانستان را همچنان در بلا تکلیفی و هاله ابهام قرار داد(!) مگر قرار بود به مردم افغانستان چه بگوید جز اینکه بپذیرد سیاست‎های اشتباه حکومت اصلی‎ترین مسبب وضعیت موجود است.

رئیس امنیت ملی اگر مانند رئیس حکومت به مردم افغانستان ادعاهای بدور از واقعیت و شعارهای عوام فریبانه تحویل ندهد، چاره‎ای ندارد جز اینکه اعتراف کند سیاست خارجی حکومت و دامن زدن به حساسیت‎های منطقوی زمینه مداخله سازمان‎های استخباراتی در کشور را فراهم کرده است و اکنون نیز مردم افغانستان در آتش تنوری می‎سوزند که هیزم سیاست خارجی محمد اشرف غنی برای آن‎ها فراهم کرده است. چاره‎ای ندارد جز اینکه اعتراف کند اشتباهات سیاست خارجی محمد اشرف غنی جنگ را در افغانستان تشدید کرده و این وضعیت فلاکت بار را بر مردم افغانستان تحمیل نموده است.

688 بازدید

به اشتراک بگذارید

خبرگزاری مرکزی - © 2018